viernes, 14 de octubre de 2011

Seguim caminant

Seguim caminant sempre,
cada dia més aprop de l'unica veritat absoluta
i lo important potser no és propiament el final,
sinò com hi arrivem,
sí això és el que de veritat importa.

Quan la vida ens somriu ens n'hem d'adonar,
i quan tot és fosc també, a la merda quan tot es fosc!
Tot allò opac es torna transparent amb el temps,
be, a molts ens ha passat algun cop.

Gairebé 6 mesos
des de que tot va tornar a ser tot
des de que se què hi he vingut a fer aqui.
Potser sí, son molts díes,
i ens anem coneixen les manies,
l'un de l'altre,
però no és això el que sento,
quan mirar els teus ulls es torna una addició
(soc un addicte)
be de fet ho he estat sempre,
no se que tenen que hipnotitzen,
be de fet si que ho sé el que tenen,
que són preciosos
i que n'estic enamorat,
sí de tu sí!
Mare de deu que cada cop que em fas un petó
aniria a la teva mare i ni faria jo un de ben fort
per la filla tant guapa i tant ben parida que té!
Que més igual si ens contestem malament,
l'un a l'altre,
res d'això ens treurà mai el que hem viscut i el que estem visquent,
res d'això ens treurà mai lo molt que ens estimem,

per tots aquests mesos,
per avui
i per tots els que han de venir

testimu petita!

lunes, 1 de agosto de 2011

...Ets tu...

Ets tu,

Ets tu quan et miro,
evident a simple vista no?
Que va, significa massa,
massa com per quedar-se en una sola frase.
El text llisca i flueix el sentit.

Ets tu,

Son els teus ulls
que em fregeixen les neurones
al fer-me veure
que tot és bonic al món,
i que per més malament que vagin les coses
sé que m'arrancarás el millor somriure
(no ho malinterpretis, tot va perfecte ;) )

I quin somriure el teu,
que uniria al món sencer
sota una sola bandera,
només bondad i felicitat.
El conflicte i l'interés desapareixeria,
tot fum
el mateix fum que es despendria 
de la combustió de tots els bitllets del món.
No ens farien falta els diners.


Tu, i també tu, i la teva manera de ser,

que em fa creure cegament
que no es possible
que existeix la maldad,
ni l'odi
que no es possible
que existeixi la tristesa,
ni el rencor.
La paraula venjança no surt al diccionari,
ni fam, ni guerra, ni assassinat, ni destrucció,
tot termes buits


Ets tu,


és el teu cabell,
és la teva olor,
són els teus llavis,
és la manera amb la que m'abraces,
és la manera amb la que em mires
és per com em fas riure,
i per com em fas ser jo, 
sense pors, sense amagar res,
sense que m'importi res més.


Ets tu i mil vegades tu...


Soc un egoísta...
El bo i millor del món,
només ho vull per mi...


però més igual anar a l'infern
si et tinc al meu costat, ja ho és tot.
Més igual la mort, 
si en vida puc sentir
el que tant fort sento per tu.



Com a princpal director i únic empleat
de l'empresa "Neutrina de Colores™"
tinc el plaer d'aunciar-vos el nou llançament de:

"Neutrina de Colores Sabor Amor®"

sábado, 23 de julio de 2011

...Bon Voyage! my friend...

Te has ido para no volver
es lo que creo
y en parte
me alegro por ti
y en parte
me entristezco yo

las cosas no son fáciles sin ti aquí
hay cosas que simplemente ya no son
aunque, sin ánimo de hacerte sentir culpable
te deseo todo lo mejor, que es de merecer para ti

17 años juntos, como no voy a echarte de menos,
quizá no siempre juntos juntos, pero sí juntos tú ya sabes

me permito el lujo de decir que
creo que te conozco mejor de lo que piensas.
En verdad, ya lo debes saber,
aunque lo que quizá no sabías
es que me había parado a pensar en ello

adjetivos faltan, atributos incluso te sobran,
la lista saturaría el servidor sin duda,
pero de todos ellos
diré uno al azar:

...observación...

eso es lo que creo.
Igual piensas, que mierdas está diciendo...
No estoy descarrilando demasiado el puto tren.
Creo que siempre observas detenidamente a la gente
frente a las situaciones a las que estos se encuentran,
así los conoces,
cazas su comportamiento
y luego, te das cuenta que cada X personas
se repite un mismo tipo de conducta,
estableces patrones y al final,
las conclusiones salen solas.
Con todo este conocimiento en tu poder
consigues manejar y llevar a tu gusto
todo tipo de relaciones interhumanas,
y al final, nos encandilas a todos.

Verdaderamente, debajo de eso, también está tu verdadero tú,
un tú que pocos conocemos, pero es lo que
te hace realmente especial. 

...Extrema bondad diría yo...

Perdona si estoy desvelando demasiados secretos,
o por si lo contrario, estoy metiendo la pata hasta el fondo...

Conversaciones existenciales a largas horas de la noche
dentro de un coche
(banales también)
en un ambiente ahumado,
aspirando luces de neón
y derramando música en full bass
netsky y pendulum, como artistas invitados,
que grande...

Has conseguido ser nuestro máximo consejero...
Nos conoces tan bien, 
que en tiempos de miseria personal,
de miedo autoexistencial,
y de brutal destripamiento
de sentimientos personales,
tu has estado allí
induciéndonos a una simulación 
de nuestro propio error,
y luego, nos conduces a nuestro propio resurgir, 
al darnos cuenta, gracias a ti, de quién somos en realidad
y a donde vamos. 

...Conoces nuestro destino...

Pero, quién nos va a aconsejar ahora?
Quién va a escuchar nuestra mierda de basura cerebral?
Quién nos guiará en medio del umbral
que separa la locura de la realidad,
la bondad de la maldad,
y de lo tolerable y lo intolerable.

Quién?

Para muchos... en realidad para pocos de nosotros (y no es algo malo, al contario), eres un guía,
y no me refiero a muchos de tus hábitos con los que a veces discrepo
(sabes a qué me refiero?)
sino, en algo mucho más profundo 
de lo que son los hábitos, 
las acciones 
y demás mierda superficial

Quién nos hará de guía?

Aunque si lo pensamos bien, la pregunta correcta sería:
I quién te ayuda a ti? Quién te guía a ti?
Quién te hace de consejero 
en tus más profundas deliberaciones
y diarreas mentales?
Quién te caza a ti más que nadie en el mundo,
quién te comprende a ti como no lo hace nadie?

La respuesta amigo mío, (que tu ya la sabes des de hace casi cuatro años),
está ahora en Londres.

Es por eso que me alegro mucho
de que estés allí :)

Estas pocas palabras, son mi forma de despedirme de ti,
no para siempre eso está claro,
pero si para esta larga distancia.
Creo que el último día que nos vimos,
no nos atrevimos a decir todo lo que nos hubiese gustado decir, 
todo lo que de verdad sentíamos, 
porqué hubiese sido mucho más doloroso...

 
Hasta pronto, amigo... HERMANO


Un beso y un abrazo para ti y Marina. Os quiero!








martes, 14 de junio de 2011

(...)

agujas milimétricas
retropropulsadas
son notas en el viento
se clavan en un fino lienzo
que cede y rompe
aún así
no hay nada que entender
solo palabras sin sentido

¿nunca va a llover a gusto de nadie?

paréntesis en medio de la felicidad

domingo, 22 de mayo de 2011

22

Te pido perdón,
y no es un mal empezar,
por todo aquello
que te ha y te va a decepcionar de mi.
Que las intenciones nunca cuentan
aunque sean las mejores del mundo,
no son hechos,
no son reales, son solo humo, verdad?

QUE TE QUIERO,
eso sí es un hecho
eso sí es real
y lo seguirá siendo
mientras el corazón siga latiendo

El corazón, el mejor de todos,
incluso cuando la mente,
el más complejo y sabio,
desfallece y abandona
ahí está siempre el corazón,
incansable, fuerte,
tirant endavant

Pregúntate, cómo lo sabrá él
que cuando te acercas
aumenta la presión,
bombea más rápido
intentando salirse de su cavidad
para poder rozarte
Aún siendo ciego
sabría que estas ahí

Será por eso que le asociamos el amor a él
sentimiento más grande de todos
más potente, más increíble
y el más peligroso.

Arma de doble filo.
me da igual
rajarme y destrozarme
no me importa,
si consigo antes
otro beso tuyo,
puesto que esa cosita
que invade
en el momento más preciado
no es equiparable a nada más
en todo el mundo

Vale la pena
si es que existe alguna pena a tu lado
si es que existe algún valor tan elevado
capaz de contener esto.
No, no existe, no existe suficiente
Esto va más allá
con solo mirarte

Dónde encontraríamos algo similar?
en las drogas? bah, burdo intento
de imitar el éxtasi permanente
que sentimos ahora.

Somos un bonito prólogo
de la mejor historia jamás contada.
Inconveniente? el prólogo no suele leerlo mucha gente
eso sí es una pena.

Vamos a empezar el capítulo 1

Y vamos a olvidarnos del invento del tiempo
porqué es una mierda de invento.
Pasa rápido cuando estas
y lento cuando no.



11 canciones han sonado mientras escribía esto
11 párrafos tiene
y 11 veces he llorado de felicidad
11 personas pensarán que exagero
más de 11 sabrán que no
(Consejo: lee esto con una bonita canción de fondo)

11 es la mitad de 22

te dejo la otra mitad a ti :)

martes, 5 de abril de 2011

Deseo y miedo

Noche tras noche,
mi barco zarpa,
sin mí...
en realidad no es mi barco,
pero podría serlo si quisiera.
Ese es el problema...
Sé que desde hace unos días
está amarrado en el mismo lugar,
esperando a que me decida a subir.
Solo hay que pronunciarlo,
decir la combinación mágica
y estaría en cubierta.
¿Por qué coño soy mudo,
cuando delante de la nada
puedo gritar más fuerte que nunca?
¿Por qué no me salen esas palabras
que tanto deseo decirte,
cuando el aprendizaje del guión
está más que finalizado?
La respuesta: el miedo
menuda mierda!
deseo y miedo
vaya jodida mierda de combinación de sentimientos...
aunque en verdad, uno debería anular al otro.
Realmente lo hacen, pueden hacerlo en ambos sentidos
pero soy imbecil y solo lo permito en uno.
El equivocado, por supuesto.
Sino, este texto rebosaría felicidad,
plenitud, emoción, euforia...
Noche tras noche,
cuando nuestros rumbos se bifurcan,
siento el vacío, sisi, esa mierda de vacío
que no puedes llenar hasta la mañana siguiente
al ver que has vuelto
para esperar otra vez,
las palabras que han de llevarnos a lo más alto.
Te juro que lo haré, y cada vez que no lo hago pienso:
mañana, mañana sí, mañana lo consigo...
NO joder! Que sea hoy y punto! Que sea ahora y aquí mismo!
De momento: personalidad = 0... lo sé
Hasta que salga el Sol y te vea aparecer por el horizonte
voy a luchar para cambiar ese 0
y si me duermo, voy a soñar con tus ojos, con tu sonrisa,
con tu nariz, con tus labios, y con las ganas que tengo de darte
nuestro primer beso...

... Neutrina de Colores edición limitada LAC...

jueves, 24 de marzo de 2011

o'clock, no clock

Los minutos pasan en menos segundos,
las vueltas en menos grados,
y el amor en menos besos...
¿El mundo se acaba?
En realidad, se acabó hace ya mucho,
al menos el mío sí.
¿Y qué hago aquí?
Pues construir otro nuevo.
Problema: un submundo que se encuentra
dentro de un mundo global que se acelera,
se acelera aún más.
Mis mundos duran nada,
soñar y despertar
amar y sufrir
intentar y desesperar
crear y destruir
no aguantan... 
quizá si fuésemos dos...
Lo más curioso de todo
es que cada vez que uno de mis submundos
se va a la mierda
un sentimiento reside dentro
inmortal, ignorando el paso del tiempo...

"que me haya acostumbrado a vivir sin ti,
no significa que no te eche de menos..."

...por y hasta siempre, y con neutrina intravenosa...

lunes, 7 de marzo de 2011

Descripció Totalment Objectiva #2

És un joc al que m'agrada jugar:

De nit, quan més tard millor
sobretot, després d'un dia d'aquells de merda
Al volant, quan més flueixen els pensaments.
Música suggerent, però fluixeta, vull sentir el motor.

La recta, buida, jo i una fila de semàfors verds
som els únics en 1000 metres
Prioritat i calma,
en quarta, poc gas
i els vaig passant, d'un en un,
i més pensaments m'atravessen
per a cada intersecció creuada.

Anàlisi exhaustiu de tot allò fet,
de cada moment en el que he participat,
de cada acció que no ha provocat la reacció esperada.
Cal considerar altres vies? Tot i que
de fet, he estat en la meva línia.

Per fi la senyal! Ara és el moment.
A 20 metres, un en àmbar.
A tercera passant per doble embrague
i gas a fons
L'adrenalina puja de voltes,
de 3000 a 5000 per minut comença el show
A punt de tallar injecció passo per sota del primer
i es posa vermell... merda, massa ràpid.

Calma, el següent, a 50 metres
en àmbar i després vermell.
Quarta i a fons altre cop
Ara sí. Vermell des de fa segons.
Ràbia com a sentiment
s'acumula a les meves mans
que apreten fort la direcció.

Interseccionant a esquerres
veig una llum que s'acosta pel perfil.
Un somriure se m'escapa
i la cara de la persona menys esperada
de fons a la meva ment...
L'impacte és més sorollós de lo esperat.
com sempre.

9 voltes de campana
amb el cap enclastat a un vidre
que es rebenta a trossets afilats.
Ingravidesa seguida d'una gran hòstia
i per acabar, l'olor de goma cremada.
Surto per la porta (o el que en queda d'ella)
sangrant com sempre, del mateix color.

...Ojalà poguèssis sentir el que jo he sentit...

La dona de les llums que venien pel perfil
plora desconsolada, imbècil!
No se n'adona
que acaba de viure la millor experiència
de la seva vida de merda.

La cara d'abans, segueix on estava
dins de la meva ment.
Caminant me'n vaig a cap a casa
a somiar que tot és més fàcil.



No ho sabies? La "Neutrina de Colores" va de puta mare com a combustible...

sábado, 26 de febrero de 2011

...'cause you never know...

...Un Joan haciendo la competencia
y yo cambiando de tema, cambiando de rumbo,
de sentimiento.
A la mierda lo sentido
a la mierda lo sufrido
a la mierda quien es guapo
y a la mierda quien cree que no lo es.
Destripando barro,
es denso... yo más!
Salgo pero porque me has encontrado,
feeling? ...yo más!
mucho más de lo que cabía esperar
Tú quien eres? A si?
me has despertado, lo sabes?
Inimaginable,
posibilidades? cero, lo sé,
pero el Barça gana
y todo va demasiado bien,
y un pico de euforia
para luego bajar, también lo sé.
Pero qué coño,
voy a disfrutar
mientras esté en la cima,
porqué mañana, al caer,
me acordaré de esto,
de lo que siento ahora
que no sé bien que es.
O sí, sí lo sé
el problema es que estaba lejos
en el tiempo, olvidado
and here it goes again (ok Go)
Tu no lo sabes, pero has hecho mucho
en muy poco, en mucho menos
que muchos otros.
Y por ello yo te digo:
Gracias!

...porque nunca sabes lo que va a traer la marea...

"Neutrina de Colores" edición ExtraFull Colors

domingo, 13 de febrero de 2011

Km nº 19.5

- Eh! Túú! Sí sí tu!!

+ ¿Quién habla?...

- Yo, aquí colega!

+ No te veo...

- ¿Qué coño haces aquí parado? Sigue andando, no te pares tío!

+ Bah, qué más da... Además, ¿por qué tengo que andar?

- Joder colega, esto es una carrera, la más larga del mundo. Dura los años que tu cuerpo aguante vivo...

+ Pero yo no pedí correr esta carrera...

- Pues claro! Nadie lo pide. Sólo puedes ser inscrito por otras dos personas, y alguien puso tu nombre en la lista, debes correr, o por lo menos, andar.

+ Es que no veo nada... está todo oscuro, ¿estoy ciego?

- Nah! Que vas a estar ciego! solo que.... joder tío te falta la luz! ¿Qué coño hiciste con ella??

+ ...No se...

- Y una mierda! ... Tío, debiste escoger y ser escogido por una luz hace tiempo!

+ ...Si la tenía...

- ¿Y por qué ya no la llevas?? ¿Por qué ya no te acompaña?? Compi, las luces no se pierden, sólo se van si las dejas ir.. ¿Dejaste ir a la que te acompañaba?

+...Creo que sí... joder la dejé marchar porqué yo la estaba apagando poco a poco....

- ¿Estas tonto?!!! Las luces hay que cuidarlas siempre... son tu guía, tu linterna para ver el camino, son tu Sol para que puedas observar los paisajes más bonitos del mundo! Pero colega.... ¿por qué miras hacia atrás? Es que acaso crees que tu luz se quedó donde la dejaste? Allí quieta? Eh tío despierta y espabila ya!... ¿Qué dorsal llevas?

+...AVV 02091991...

-...un momento.... Eh compi... tu luz te lleva 6 meses de ventaja! Estás a muchas jodidas millas por detrás de ella! .... No te quedes quieto amigo... sigue andando, no mires hacia atrás, porqué detrás ya no hay nada, sólo el recuerdo del camino andado, y fíjate, casi ni se ve ya, está lejos tío, muy lejos...

+ ...Pero...es que me da la sensación de que ya no tengo camino delante... no lo veo, no veo nada.... es como estar en medio de un desierto, como estar en medio del mar sin estrellas en el cielo, sin la luna. No sé por dónde tirar porqué todo está igual de oscuro...

- ¿Pero qué coño pensabas eeh?? Que con tu propia existencia iluminarías algo?? Iluso... Y ahora te das cuenta de que ni el Sol, ni las estrellas, ni el reflejo de la luna iluminan nada. Todo es opaco a sí mismo ¿verdad?

+...Todo...

- ¡Ay Dios!... en fin... ¿al menos habrás aprendido algo no?

+ ¡Joder pues claro! Por mis cojones que no me vuelve a pasar esto otra vez... pero, ¿y si es demasiado tarde para encontrar alguna luz?

- Mira colega... el mundo está lleno de luces. Debes encontrar la tuya, la que té ilumine primero dentro de ti, y luego veras que es de día y todo brilla como no lo había hecho antes. Pero, para encontrar algo debes buscar, debes seguir andando...

+ Para ti es muy fácil decirlo, porque ves lo que tienes delante, ves tu sendero a seguir... yo no veo nada...

- Da igual tío! Se fuerte! Sigue andando, a tientas, da igual, sigue sigue y sigue y no te pares jamás, porqué los demás no se paran, el mundo no se para por ti, sigue caminando!

+ ... Estoy cansado, ¿déjame vale? ¿Quién coño eres tú para decirme lo que tengo que hacer??? ¿Quién coño te crees que eres, eeh!!? ¿A caso tienes ni puta idea de cómo estoy?? De cómo me siento?? Y una puta mierda!!! No sabes nada, no sabes una mierda porqué a ti no te ha pasado! ¿Cómo te sentirías tú eeeh? Cómo coño te sentirías tú viendo que tus piernas ya no dan más, que te quedas el último...viendo que los demás siguen corriendo y cada vez están más y más lejos de ti, y tú estás en medio de la nada, ni más cerca ni más lejos de ningua parte... solo, aunque te acompañen otros buenos corredores, simplemente vacío y solo...

- Mira... Yo no soy nadie, pero ¿sabes qué? Te envidio. Sí, lo has oído bien... Te envidio porqué lo que tú vas a aprender con esto será magnifico, no ahora, pero si más tarde. Será increíble...

+ Eso a mí no me ayuda.... sigo igual de cansado... sigo sin fuerzas, parado...

- No te ayuda ahora... pero sé paciente, sigue andando y no te pares. No esperes ver luces por doquier, no esperes encontrar tu luz a la vuelta de la esquina, no esperes nada de nadie! Provócalo tú, y si no lo ves claro, pasa de largo, pero nunca esperes quieto colega... nunca! Se paciente y no tengas prisa, tú ve haciendo poco a poco, y un día colega, el día menos pensado te darás cuenta de que todo empieza a clarear...

+ ....

- Eh colega, tienes buenas piernas, un día me vas a pasar por al lado corriendo ya verás, con una puta sonrisa de oreja a oreja... Toma esto, te dejo esto aquí....bébetelo... te irá bien...

+... ¿Qué es?....

- Tú bébetelo!

+ ....

- Eh colega! Un placer haberte conocido! Ya sabes, no pares de andar!

+.........Sí sí!(lo que tu digas campeón...) ........... ¿Eh sigues ahí!!!!? ¿Hola??? (... mierda!!! no te jode, ahora hablo solo.... estas fatal colega!...venga va! levanta y da un paso...) .... mierda! ¿Qué es esto?.... "Ne-u-tri-na.... de... co-lo-res?"... "Neutrina de Colores".... joder que bueno....que jodido el tío! EEEH TUU?? SIGUES AHÍ!!!! GRACIAS....COLEGA!

jueves, 10 de febrero de 2011

Angelus...

...I feel so much sorrow
on my skin, on my skin

I feel so much sorrow
on my skin, on my skin.

Whit everybody gone
don't you get sick alone?

I wish you were at home...
I wish you'd never go...

No puc parar de tocar-la, i segueixo sense tenir llaunes de "Neutrina de Colores".
No en quedan enlloc, estan esgotades, estan totes buides.

lunes, 7 de febrero de 2011

Absència i Set

Un somni, dos somnis
un altre somni, somnis d'ulls tancats,
incontrolables, "demolition dreams they said".
Temps...
massa com per seguir així
poc com per haver deixat de sentir
sentir, fet que no té opció
acció que no té tria.
L'única llum, l'espelma del costat
l'únic descans, la mort.
I el llit?
El llit només és un medi,
un carril, una via, una guia
per accedir al mateix moment, al mateix dolor.
No vull adormir-me, em fa por,
perquè sé que un cop dins
em faràs el que voldràs,
sense pietat, una i una altra vegada,
fins que el subconscient envaeixi al conscient.
"Però tranquil amic meu,
un cop et despertis, tard o d’hora, 
t'adormiràs altre cop,
i tornarà a passar, tornaré a venir".
Un somni, dos somnis,
un altre somni, somnis d'ulls cremats
per haver mirat tant el Sol,
somnis de llavis tallats
per haver provat l'elixir de la vida,
somnis de cors apagats
per haver estimat quan no tocava,
somnis de consciències trencades
per no haver valorat el més preciat del món.

Merda, se m'ha acabat la "Neutrina de Colores"...
Ni una sola llauna...
Aquesta serà una nit molt llarga...